Mariadelmal’s Weblog

esas pequeñas cosas que pasan por mi cabeza

El libro de los muertos Julio 27, 2007

Archivado en: esas cosas..., fijaciones — mariadelmal @ 5:16 pm

No hay cosa que me de más grima, la verdad es que siempre le he tenido bastante respeto a todo lo relacionado con la muerte, un pliego de manías que tiene una, a estas edades ya no hay quien las cambie.

Ayer me tocó sacar una copia de una acta de defunción, en teoría no me toca hacerlo, excepto cuando todo el mundo anda de vacaciones, y como no se estarme quieta, pues allí fuí. La verdad es que ya no recordaba el submundo que se encuentra encerrado dentro de la caja de cartón, abres la caja y parece que te hayas transportado a una cripta, los libros raídos con el tiempo, con aspecto fantasmagórico, como si ellos también se hubieran muerto. No es de extrañar algunos de esos libros contienen datos de hace un par de siglos.

En fin continuaré con mis grimas, cerrando bien la caja de los libros, e intentando no desviar la vista hacia la estantería donde se encuentra. La ignorancia nos empuja a seguir…

 

3 Responses to “El libro de los muertos”

  1. josevi Says:

    hmmmm, pot ser es un pensament un poc perogrullesco, pero si et pares a pensar la cantitat de llibres que has llegit de gent que ya es morta, de discos de cantants que fa ya una pila d´anys están morts o dels actors de películes que son morts i enterrats fa décades, o simplement fa un anys… no sé es una sensació extranya, saps… estás escoltant a Jim Morrison, pero el tio es mort fa més de 30 anys (30?). De vegades pareix que no ho pensem. Si entrares en el Museo del Prado (o si ja has estat), no deuries de tindre la mateixa sensació que has tingut quan has entrat en eixe “submundo”, al vore tantes obres de pintors morts fa segles?
    A mi fa dos o tres anys em va pasar una cosa curiosa. Fullejant una especie de prontuari de l´any 94 vaig poder llegir en una llarga llista de personatjes que havien mort eixe any el nom d´un actor que yo creía viu (o no sabia que era mort (no es lo mateix)). Es tractava de John Candy, i feia poc havia vist una comedia d´ell i Steve Martin on vaig riure molt. L´any 94, casi res, uns 10 anys feia que era mort el gordo quan me vaig enterar.

    (Açò de tindre insomnio es terrible, te fiques a fer coses per a vore si te pasa, pero res de res…quin comentari més llarg,tu)

  2. cadufereta Says:

    A mi això em pasa amb Nirvana, realment vaig descobrir el grup una volta es va morir en Kurt Kobain, però no per això em canse d’escoltar-ho, et pareix increible que estiga mort.

    Esta calor ens matarà a tots a base de insomni.

    Un video curiós per a combatir l’insomni, del gran geni Leonardo http://www.webmasterpoint.org/news/Cenacolo-di-Leonardo-Da-vinci:-scoperto-un-dipinto-nascosto-da-un-informatico-italiano.-Video_p29630.html

    No se si et donarà son però et farà que pensar, avise el video està en italià.

  3. rispa Says:

    a mi en canvi m’encisen eixes coses tan antigues, m’encante…
    altres coses si que me donen mal rotllo, però això, no.


Leave a Reply